Polskie Stowarzyszenie Dekarzy
Zrzeszenie Dekarzy

Izolacja dachu

Ciężka zima roku 2009/2010 pokazała jak ważna jest izolacja. Szczególne niedociągnięcia widać było w budynkach z poddaszem użytkowym, gdzie izolacja wykonywana jest w przestrzeni konstrukcyjnej dachu. Często można było zauważyć sople zwisające z rynny w sytuacji, kiedy wciąż utrzymywał się silny mróz. W przypadkach najbardziej drastycznych śnieg na połaci dachu stopił się na części znajdującej się nad obrysem budynku, a biały puch pozostał nietknięty na okapach, gdzie nie było „dogrzewania” atmosfery ze strony użytkowników. Niestety, ten element wykonawczy jest często niedoceniany przez Inwestorów. Do wykonania tak ważnego etapu, zatrudniają oni często niekompetentnych fachowców lub specjalistów, którzy oszczędzając własny czas idą na skróty w stosunku do wytycznych wykonawczych. Postępowanie takie skutkuje złym wykonaniem izolacji, polegającym na:

  • błędnej kolejności warstw izolacyjnych;
  • nieodpowiedniej grubości warstwy izolacji;
  • nieszczelności izolacji – mostki termiczne.

 

Zalecany układ warstw izolacyjnych przedstawia rysunek dotyczący izolacji w budynku z poddaszem użytkowym typu nieszczelnego dla pary wodnej.

Izolacje

 

W takim rozwiązaniu para wodna przenika przez membranę wstępnego krycia pod pokrycie, gdzie występuje jej przewietrzanie. Izolacja wykonana jest z podwójnej warstwy wełny mineralnej ułożonej na krzyż. Pierwsza wypełnia przestrzeń pomiędzy krokwiami, druga natomiast uszczelnia powierzchnię pod krokwiami pomiędzy dokręconymi profilami montażowymi pod płytę gipsowo-kartonową. Przy tej metodzie folię paroizolacyjną montuje się jedynie nad pomieszczeniami wilgotnymi. Całość wykańczana jest wspomnianą już płytą gipsowo-kartonową.

W rozwiązaniu typu nieszczelnego dla pary wodnej nie jest konieczne wykonywanie szczeliny wentylacyjnej, ocieplenie może dotykać wysokoparoprzepuszczalnej wiatroizolacji. Należy jednak zwrócić uwagę na to, aby nie wypchnąć MWK zmniejszając tym przestrzeń pomiędzy pokryciem a membraną.

Konstrukcja izolacji dachowej typu szczelnego dla pary wodnej występuje przy stosowaniu na krokwiach pełnego deskowania z papą albo wiatroizolacji jako membrany (folii) wstępnego krycia (MWK) o niskiej paroprzepuszczalności (<600 g/m2/dobę). Należy zawsze pamiętać o drożnej szczelinie wentylacyjnej o grubości 3–6 cm między deskowaniem pełnym lub membraną wstępnego krycia a ociepleniem. Drożna szczelina wentylacyjna zapewni wentylację połaci i odprowadzenie nadmiaru wilgoci na zewnątrz, dlatego też należy zrobić wloty powietrza do szczeliny od strony okapu, podbitki i wyloty w kalenicy lub kratki wentylacyjne w ścianach szczytowych. Ocieplenie powinno mieć stabilną grubość i zabezpieczenie od strony szczeliny, np. rusztem ze sznurka – dzięki temu nie nastąpi przypadkowe zapchanie szczeliny wentylacyjnej przy montażu izolacji. Grubość ocieplenia powinna stanowić różnicę miedzy wysokością krokwi, a grubością szczeliny wentylacyjnej.